Rozdział 4

*Oczami Nialla*

Siedziałem przy stole w kuchni, jedząc śniadanie. Byłem zmęczony. Nie spałem całą noc. Gdy pisałem chyba 43 SMS-a do Amy dzisiaj, do kuchni wszedł Harry. 

-Siema. - mruknął, ziewając jednocześnie.

-Cześć. - odpowiedziałem, wpatrując się w ekran telefonu. 

-Co z Amy? - zapytał, siadając.

-Nijak.

Naszą rozmowę przerwał dźwięk SMS-a z mojego telefonu. Podskoczyłem jak oparzony. To był SMS od Amy. Napisała ''Mogę wrócić do domu? Przepraszam za wszystko. :-(''. Natychmiast odpisałem. Oczywiście się zgodziłem. 

*30 minut później*

W drzwiach stanęła drobna, ciemna blondynka o porcelanowej cerze i poszarpanych ubraniach.

-Amy!!! Jak ty wyglądasz? Kochanie! - przytuliłem ją.

-Przepraszam. - mówiła, jednocześnie łkając.

-Już wszystko dobrze. Nie martw się. - mruczałem, czując jak ściska mi gardło. 

W tym samym momencie w kuchni pojawiła się Christina w samej bieliźnie. Była jak zwykle, perfekcyjnie umalowana i na jej twarzy malowała się pewność siebie. 

-Co ona tu robi? - zapytała roztrzęsiona Amy. 

-Jestem, debilko. Nie widać. - odpowiedziała niechętnie dziewczyna.

-Dzisiaj się stąd wynosisz. Pakuj swoje szmaty i won!!! - krzyknąłem. 

-Nigdzie nie idę. 

-Idziesz,  idziesz. - odburknęła Amy.

-Spadaj. Lepiej idź sobie do kibla i się potnij lub porzygaj. - powiedziała Christina, a na jaj twarzy pojawił się wredny uśmiech. 

W tym momencie Amy nie wytrzymała. Podbiegła do niej i dała jej w twarz. Christina upadła, a Amy kopnęła ją jeszcze parę razy. 

-AMY!!!!!!!!!!!!! - krzyknąłem na cały dom, i przyjrzałem się strumyczkowi krwi, który płynął po brzoskwiniowych płytkach. 

-Ma co chciała. - odpowiedziała Amy, a w jej oczach widać było szał. 

-Ale... Czy? Czy ona żyje?

-Tak! A ciebie bulimiczko pozwę. POZWĘ CIĘ!!! - wrzasnęła Christina wijąca się na podłodze z bólu. 

Nagle moja dziewczyna po prostu wybuchła płaczem. Mam wrażenie, że wcześniej była w czymś w rodzaju furii, szaleństwa. Nie panowała nad tym co robi. Postanowiłem pomóc wstać Christinie. Umyła twarz, a ja ją opatrzyłem. Amy siedziała przy stole i skubała swoje dłonie. Zawsze to robiła gdy się denerwowała. Po jej policzkach spływały łzy, zmywając puder i tusz. Wyraźnie żałowała, że to zrobiła. Odesłałem poszkodowaną do łazienki i postanowiłem z nią pogadać. 

-Amy? Nie możesz tak żyć. Na prawdę potrzebujesz pomocy. Co jeśli ta bulimia to prawda? To niebezpieczne.

-Ty jej wierzysz?

-No niby nie, ale jak zjesz czegoś dużo, zamykasz się w łazience, puszczasz wodę i tam siedzisz. Później przez kilka dni nic nie jesz. Może ona ma rację?

-Ale ja nie mam problemu.

-Poczekamy jeszcze trochę. 

-Ta, jasne. - mruknęła i poszła do pokoju. Najwyraźniej po to żeby się przebrać.

-Czekaj! Co z castingiem?

-Wygrałam. - wychyliła głowę zza ściany i się uśmiechnęła.

-Cieszę się. Nawet  bardzo. - powiedziałem, oczywiście kłamiąc. 

Jak się podoba? Starałam się :-)